Even ‘virtueel’ op bezoek bij Eller (aka Linda Rose Smit) en las daar:Raadslid of raadsman

Gisteren een interessant stuk in de Helderse Courant over twee helderse raadsleden die erg druk zijn met persoonlike bemiddeling voor mensen in nood. Vaak mensen die door eigen handelen (of niet handelen) in de financiele problemen zijn gekomen. Op zich te prijzen natuurlijk, die inzet en bevlogenheid. Zou ieder raadslid dat niet moeten doen? Dat is natuurlijk de vraag, oplettend lezertje. De meeste raadsleden zullen wel eens worden benaderd door mensen die even niet weten bij wie of wat ze moeten zijn om hun problemen op te lossen; grote of kleine problemen, schrijnend of alleen maar erg vervelend. Dan is het altijd goed om kort te bemiddelen, te schakelen, de weg te wijzen of hier en daar een deur te openen. Maar hoe ver ga je daarin, en wanneer doorkruis je het beleid?
Wat moeten we bijvoorbeeld denken van gevallen waarin mensen gewoon even snel van iemand geld krijgen om de nood te lenigen (niet in dit krantenartikel aan de orde overigens). Ik heb mij door hulpverlenende instanties (schuldhulpverlening, GGD, GGZ) wel eens laten vertellen dat dergelijke hulp averechts kan werken. De betrokkene is even uit de nood, en hoeft niet verder na te denken over het voorkomen van problemen in de toekomst. Er is immers iemand die voor je inspringt als het helemaal fout loopt. Hardnekkige probleemgevallen zijn gebaat bij duidelijkheid. Dan is het soms goed als het eens helemaal fout loopt. Dan is er het inzicht dat er voortaan een andere weg in moet worden geslagen. Noodhulp kan, hoe goedbedoeld ook, er dan toe bijdragen dat op langere termijn de problematiek blijft bestaan. En dat kan nooit de bedoeling zijn van de hulpverleners.
En hoe onafhankelijk ben je als raadslid, als je zaken die niet deugen niet benoemt, om het probleemgeval waar je voor bemiddelt te kunnen blijven helpen? Is dat niet in het nadeel van diegenen die dezelfde ambtelijke problemen ondervinden, maar hun eigen boontjes willen blijven doppen, zonder steun van een raadslid?

Heb daar op geantwoord:

Ik herken het probleem. Soms sta je met mensen te praten over de gewone dingen van het leven en dan komt de vraag, weet jij….

Soms letterlijk over een stoeptegel of over een (aankomend) conflict met de buren die iets of juist niet willen. Of ergens iets niets aan doen.

En wie benader je daarvoor? Meestal wijs ik de betrokkenen met ‘burenproblemen’ door naar wijkbeheer/wijkagent en hopelijk weten zij een oplossing. En als het op praten aankomt, dan maakt vaak een pilitieagent toch iets meer indruk dan een raadslid - al wil ik me dmet dat soort dingen helemaal niet bemoeien. Sommige zeggen dat dergelijk conflicten waar een ‘vader’ de ruziënde ‘kinderen’ uit elkaar kan houden, een van de rollen van de burgervader(moeder) is..

Ik heb zelf zo mijn bedenkingen of je dit als raad/burgers dit van je eerste burger mag vragen, al mag hij van mij best dergelijke zaken in de minne oplossen - als hij daar iets voor zou voelen.

Met financiële zaken bemoei ik me zeker niet, want dan is het einde zoek.

Schuldhulpverlening is inderdaad een plek om mensen ook eens goed wakker te schudden. Dat het dus echt niet verder kan.
Zo geloven velen nog in *Gratis* en leningen zonder rente of belachelijk lage rente. Wordt eens wakker - zou je soms hard willen schreeuwen.
Goedkoop rijk worden kun alleen via een loterij als je ook nog eens ‘Guus Geluk’ heet en anders moet je gewoon - net als alle mensen - gewoon hardwerken voor de centen.

En als je het ziet aankomen, ga praten, want hoe eerder men de hulp van de schuldhulpverlening inroept, hoe gemakkeljker het is om de problemen op te lossen. En schulden kwijtschelden doet bijna geen enkel bedrijf of instelling meer.

Overigens geven vele gemeenten budgetvoorlichting en dat kan je toch weer op het goede pad brengen door het financiële leven een beetje op orde te stellen.

Wat vind jij - is een raadslid daar om jouw te helpen?

Persoonlijk vind ik dat je als raadslid de burger moet helpen de weg te vinden in het doolhof dat gemeentehuis heet - uiteraard zover hij/zij zelf het doolhof kent. Al verwacht geen wonderen, want als raadslid kun je zelden meer dan een burger, soms zelfs minder omdat je geen inzage hebt in dossiers en de stand van zaken. En zo hoort het ook, want op individuele zaken kun je geen beleid voeren.
Daarnaast zijn raadsleden niet aangesteld om de rol van ‘ombudsman’ opzich te nemen, los van het feit wat de Zevenaarse raadsleden het raadswerk naast een fulltime baan doen, zij we zeker niet opgeleid om ombudswerk te doen.
Maar ons best doen voor je - is wel het minste wat je van ons mag verwachten.