Voor een reactie op de weblog van Paul Freriks, zocht een stukje vergelijkbaar met het stukje hieronder. Ik heb het veelvuldig bij menig koffieautomaat zien hangen, bij klanten waar ik zo nu en dan wel eens kom.

Het onderstaande stukje heeft een behoorlijk “voor bij het openhaardvuur"-gehalte, al neemt dat niet weg dat het ‘het moraal van het verhaal’ is waar het feitelijk om gaat..

Jacob was brugwachter. Al 35 jaar tot volle tevredenheid van zowel zichzelf als van de passanten. Hij had 2 bruggen om over te waken en legde de afstand fietsend door het dorp af. Hij kreeg geen loon, maar mocht de bruggelden houden en daar kon hij zijn gezinnetje van onderhouden. Geen vetpot, maar wel voldoening.

Tot hij op een dag bezoek kreeg van een inspecteur der directe belastingen. Deze kwam al snel tot de conclusie dat Jacob geen zelfstandig ondernemer was, maar in dienst van het provinciaal bestuur en hij eiste inzage in de boeken.

Het provinciaal bestuur wist niet goed wat ze er mee aan moest, maar beloofde een onderzoek in te stellen. Een paar weken later vervoegde zich een ambtenaar bij Jacob om poolshoogte te nemen en deze rapporteerde aan de Provincie, dat Jacob dringend behoefte had aan een boekhouder. Zelf was hij niet in staat boeken bij te houden, daarvoor had hij geen opleiding. Natuurlijk moest die boekhouder in dienst komen van de Provincie en Jacob eveneens, tegen een vast salaris en de bruggelden moesten in het vervolg aan de provincie worden afgedragen.

Jacob kon daar wel mee leven. Hij had tenminste wat aanspraak in zijn brugwachtershuisje en een vast inkomen. En al met al was dat een beetje meer dan wat hij met de bruggelden altijd had verdiend.

De boekhouder had niet veel meer te doen dan het aantal boten en het geincasseerde bruggengeld te noteren. Nou was kantoortje wat teveel gezegd, en de boekhouder vroeg dan ook een kleine verbouwing aan van het brugwachtershuisje en eveneens van het nog kleinere brughuisje op de tweede brug, hoewel dat alleen gebruikt werd om zonodig tegen de regen te schuilen. Bovendien had hij behoefte aan een computer om de boekhouding op te doen en wat algemene zaken zoals een bureau, een telefoon, fax, koffiemachine, internetaansluiting enz.

De Provincie besloot dat, omdat het om meer dan één gebouw ging, een co-ordinator aan te stellen die de communicatie tussen het hoofd- en bijgebouw moest verzorgen en aangezien er nu drie afdelingen bestonden, moest er eveneens een algemeen directeur komen.

De directeur bracht zijn eigen secretaresse mee en het gevolg was dat de behuizing te krap werd. Er werd besloten een nieuw, modern hoofdkantoor te bouwen aan de rand van het dorp, waar het secretariaat en de directie ondergebracht kon worden. De nieuw opgerichte afdeling “gebouwenbeheer” kon hier ook een plaatsje vinden.

De boekhouder kon in zijn eentje de salarisadministratie niet meer aan en kreeg twee assistentes, maar moest daardoor wel naar het hoofdgebouw verhuizen. Wekelijks waren er werkbesprekingen met Jacob, de boekhouder en één van de inmiddels 3 directeuren, alsmede een vertegenwoordiger van de afdeling gebouwen.

Tijdens zo’n bespreking klaagde de directeur, dat de directiechauffeur niet met zijn dienstwagen over de smalle ophaalbrug kon en derhalve 8 kilometer moest omrijden.

Het probleem werd voorgelegd aan de Provincie en deze besloot na rijp beraad, om de smalle houten ophaalbrug te vervangen door een moderne stenen brug. Het verkeer over water moest dan om het dorp heengeleid worden in plaats van er doorheen, maar door het reeds bestaande kanaal om het dorp uit te diepen kon dit relatief eenvoudig gerealiseerd worden. Uiteraard was er nu geen behoefte meer aan een brugwachter.

Jacob werd ontslagen.

Paul komt/ kwam in de Zevenaarse raad regelmatig terug met zijn betoog dat (zorg)managers ook weer aan het werk moeten. Op “stage” moeten bij de eigen medewerkers, zodat ze zelf kunnen ondervinden wat de impact is van geldende regelgeving en hoe absurt die vaak is (dit is overigens mijn interpretatie van zijn inzet, dus als ik er naast zit Paul, laat het even horen).

Het bovenstaande stukje is een schoolvoorbeeld hiervan. En een iedere die wel eens een tijdje in een groot bedrijf of organisatie heeft rondgelopen, zal het zeer zeker herkennen. Goed lopende processen die goed zonder bureaucratie werken, worden door “control-freaks” omzeep geholpen omdat ze niet vallen te uit te drukken in cijfertjes.

- - - - - - - -

Nog even dit,

Kun je je voorstellen als ik in de commissie Samenleving, commissie-leden hoor vragen om “monitoring” dat ik soms wat “allergisch” reageer?

Verantwoording afleggen is goed, maar de manier waarop is soms toch gigantisch doorgeschoten.

En daar kan ik slecht mee overweg.

[edit: ‘Nog even dit’ toegevoegd]